Powrót do strony
Muzeum Zamkowego
w Malborku
Wystawa towarzysząca

W program malborskiego Biennale na trwałe wpisały się wystawy autorskie mistrzów w dziedzinie ekslibrisu. Te, kameralne prezentacje unikatowych, miniaturowych dzieł sztuki odbijanych w niskich nakładach, niekiedy tylko w jednym egzemplarzu (!), stanowią wyjątkową okazję, do przyjrzenia się z bliska maestrii warsztatowej ich twórców.

W minionych latach prezentowaliśmy m.in. cykl wystaw retrospektywnych poświęconych twórczości najwybitniejszych polskich miedziorytników: Wojciecha Jakubowskiego, Henryka Feilhauera, Eugeniusza Geta Stankiewicza, Krzysztofa Skórczewskiego i Wojciecha Łuczaka oraz mistrza mezzotinty Włodzimierza Kotkowskiego. Wystawom autorskim towarzyszą każdorazowo katalogi, bogato ilustrowane reprodukcjami prezentowanych rycin oraz ciekawe eseje poświęcone zagadnieniom stylistyki i treści dzieł.

Jubileusz 50-lecia malborskiego Biennale, obchodzony uroczyście w 2013 roku, stał się pretekstem do zorganizowania wystawy prezentującej plakaty i medale, projektowane specjalnie dla tej imprezy artystycznej przez najwybitniejszych polskich plakacistów i medalierów.

„Plakaty Biennale charakteryzuje ogromna różnorodność formalno-stylistyczna, która poza indywidualnymi cechami warsztatu ich twórców wynikała również z trendów panujących współcześnie w sztuce i preferencji artystycznych projektantów. W grupie plakatów, które otwierały kolejne wystawy ekslibrisów od pierwszego Biennale po jedenastą edycję w 1986 roku, wyraźna jest tendencja do syntetyzowania form języka graficznego. Realizacje z tego okresu urzekają lapidarnością i ładem środków wizualnych, płaskim tłem i oszczędną paletą stonowanych  kolorów.

W plakatach „biennalowych” od drugiej połowy lat 80. XX wieku pojawiły się nowe inspiracje i nurty w zakresie komponowania plastycznego i warsztatu graficznego. Autorzy chętniej sięgali po środki formalne bliższe dziedzinie malarstwa niż grafiki użytkowej. Linia kreśląca formy stała się bardziej finezyjna i giętka, a kontury obrazowanych przedmiotów mniej wyraziste i bardziej zespolone z tłem. Artyści wykazywali też większą skłonność do stosowania metaforycznej wieloznaczności i ekspresji. Głównym motywem kompozycji plakatów, począwszy od wystawy XII Biennale w 1988 roku są sylwetki ludzi i elementy pejzażu” ( frag. tekstu B. Omieczyńskiej w katalogu wystawy Pół wieku z ekslibrisem, Malbork 2013).